Afscheid
Lieve mensen, welkom op mijn afscheid.
Geen blog dit keer, zeker geen vlog.
Wel de laatste update van mijn kant.
Voor mijn geen levensloopverhaal of fotoslide, want ieder hier heeft zijn en haar eigen herinnering aan mij. Koester deze zoals ze zijn.
Wat heb ik de afgelopen 2 weken veel van deze herinneringen verteld, opgestuurd en zelf herbeleefd gekregen. Geen woorden om uit te leggen hoe rijk ik mij en ons reken met zoveel liefde en prachtige mensen om ons
heen.
Voor mij is dit ook een thema geworden; houd elkaar vast, zoveel voorbij gekomen deze week. We hadden dit zo nooit bedacht… 20 jaar, daar ging ik voor! Voor de goede luisteraar kwam daarachteraan altijd, maar 2 is ook goed!
We hebben het niet voor het kiezen. Gelukkig niet! We krijgen in het leven zaken voor de kiezen en hebben daarmee te dealen. Wat ik terug heb gekregen van zoveel mensen is de bewondering voor de positieve mindset hierin. Dat is 90% van de tijd ook wie en wat ik en mijn gezin hierin zijn geweest. Maar er waren ook andere dagen.
Kanker heeft helaas bewezen zijn eigen gang te gaan. Maar nooit, NOOIT, heb ik het gevoel gehad te moeten strijden tegen…. Het is namelijk een weeffout in mijn systeem gebleken, mijn lijf.
Met mezelf strijden was geen optie. Misschien groeide ik wel met de kanker. Want ook ikzelf ben verrast en heel erg trots op wie ik bleek te zijn onder de lagen van feestbeest, mama, dochter, vriendin, jeugdzorgmedewerker etc. Hoe wij als familie, partners, gezin en vrienden deze weg hebben gelopen, hoe we in alle jaren samen, ook al ver voor ziekte binnensloop in ons leven, een basis hebben gevormd die dit kan dragen zoals wij dat hebben gedaan maakt me zo dankbaar en trots.
Wat heb ik van ieder in mijn leven genoten! Ook in deze laatste weken zoveel liefde ontvangen en me gedragen gevoeld, herinneringen gedeeld en zulke mooie waardevolle woorden en knuffels ontvangen.
Dank aan ieder voor het er zijn; nu, lang geleden, altijd al, of maar kort. De impact van de mensen in je leven is zo onnoemelijk groot, en die rijkdom is zo gevoeld in mijn laatste fase dat ik enkel maar kan zeggen, dank voor jouw aandeel in mijn en ons leven. Dank voor de liefde, soms strijd, het vasthouden en het loslaten. Dank voor de reis die mijn leven was.
